Το ιστορικό γεφύρι της Καρύταινας
Πάει πολύς καιρός από την τελευταία μας εκδρομή είναι αλήθεια. Κάτι ο καιρός κάτι διάφορα άλλα μας κράτησαν λίγο πίσω.
Όμως αφού έφτιαξε ο καιρός βρέθηκε η ευκαιρία και είπαμε να κάνουμε μία μικρή εκδρομή στο κομμάτι της ορεινής Ηλείας και Αρκαδίας, και να επισκεφτούμε το ιστορικό γεφύρι της Καρύταινας στην Αρκαδία.
Επίσης θα περάσουμε από την Ανδρίτσαινα κατόπιν θα επισκεφτούμε το Ιερό Λυκαίου στο Λυκαίο όρος, και το Ναό του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες Φιγαλείας. Η διαδρομή μας περιλαμβάνει τους νομούς Ηλείας και Αρκαδίας, αλλά θα βρεθούμε και σε σημείο όπου είναι και τα όρια του νομού Μεσσηνίας.
Φτάνουμε στην Ανδρίτσαινα ένα χωριό παραδοσιακό αμφιθεατρικά χτισμένη στη δυτική πλευρά του Λυκαίου όρους και ανατολικά της Μίνθης σε υψόμετρο 705 μέτρα κοντά στα σύνορα με τους νομούς Αρκαδίας και Μεσσηνίας.
Συνεχίζουμε την διαδρομή μας και αντικρίζουμε στο βάθος την Καρύταινα.
Φτάνουμε στη γέφυρα του κεντρικού δρόμου προς Μεγαλόπολη, και σταματάμε στο χώρο πάρκινγκ που έχει δίπλα στη γέφυρα για να επισκεφτούμε το ιστορικό γεφύρι της Καρύταινας, το οποίο για τους πιο παλιούς βρισκόταν στην πίσω πλευρά του χαρτονομίσματος του πεντοχίλιαρου.
Πάνω από την γέφυρα μπορούμε να δούμε το γεφύρι, ή ότι έχει απομείνει από αυτό, και απέναντι βλέπουμε το κάστρο και την Καρύταινα.
Τώρα ο πιο κοντινός δρόμος για να κατέβεις στο γεφυράκι, είναι κατεβαίνοντας με προσοχή το δρομάκι δίπλα ακριβώς από το χώρο πάρκινγκ, και σε μισό λεπτό είσαι εκεί.
Μεγάλη προσοχή θέλει ο χώρος εκεί, γιατί είναι πολύ επικίνδυνο να βρεθείς από μεγάλο ύψος στα νερά και στα βράχια του Αλφειού ποταμού που διασχίζουν την γέφυρα, και δεν υπάρχουν ούτε σημάνσεις ούτε κάποια άλλα προστατευτικά που να σε ενημερώνουν για αυτό. Στο γεφύρι μπορείς να κατέβεις και από κι από τις δύο πλευρές του δρόμου.
Το γεφύρι της Καρύταινας, ένα από τα παλαιότερα γεφύρια της χώρας μας, βρίσκεται επί του Αλφειού ποταμού, κάτω από την επίσης ομώνυμη ιστορική κωμόπολη. Έχει μήκος 50 μέτρων και αποτελείται από 5 άνισα τόξα. Λίγα μέτρα πιο κάτω θα δείτε να ξεπροβάλει και το εκκλησάκι της Παναγίας. Το γεφύρι χτίστηκε για να ενώσει το κάστρο της Καρύταινας με τη Μεσσηνία. Στην αρχιτεκτονική του διακρίνονται έντονα πολλά φραγκικά στοιχεία καθώς φτιάχτηκε τον 13ο αι. από τους Φράγκους. Το 1441 επισκευάστηκε από τον Ραούλ Μανουήλ τον Μελική όπως μαρτυρά μια επιτοίχια επιγραφή. Σε γραβούρες του 1830, απεικονίζουν αλλαγές πάνω από το μεσαίο και μεγαλύτερο τόξο, άρα δέχτηκε επισκευές και στις αρχές του 19ου αι. Σήμερα, σώζονται τα 3 από τα 5 τόξα και το μέρος που έχει καταρρεύσει έχει αντικατασταθεί με ένα ξύλινο γεφύρι.
Μετά την επίσκεψή μας στο γεφύρι ανεβαίνουμε να δούμε το κάστρο και το χωριό της Καρύταινας.
Αφού απολαύσαμε τον καφέ μας πήραμε το δρόμο για την επίσκεψη στο ιερό του Λυκαίου από το χωριό Κωτίλιο ο οποίος δεν ενδείκνυται για την επίσκεψη σε αυτόν τον ιερό χώρο γιατί είναι δασικός και κακοτράχαλος ειδικά μετά τις τελευταίες νεροποντές. Από ότι είδα ο καλύτερος δρόμος και η καλύτερη διαδρομή για το ιερό του Λυκαίου είναι από την από την άλλη πλευρά του Λυκαίου όρους στο δρόμο μετά την άνω Καρυές, τον οποίο θα πάρουμε όταν επισκεφτούμε την αρχαία πόλη Λυκόσουρα.
Το όρος Λύκαιο (1421μ) βρίσκεται στα σύνορα σχεδόν των νομών Αρκαδίας και Μεσσηνίας, κοντά στη Μεγαλόπολη. Αρχίζει από την αριστερή όχθη του Αλφειού ποταμού και φτάνει σχεδόν κοντά στα παράλια του κόλπου της Κυπαρισσίας.
Το Λυκαίο με την αρχαία πόλη Λυκόσουρα και κάποιες άλλες μικρότερες αρκαδικές πόλεις, ήταν το λίκνο των αρχαίων Αρκάδων βασιλέων και του αρκαδικού πολιτισμού από τα προϊστορικά χρόνια. Συγχρόνως όμως υπήρξε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο όπου λατρευόταν ο Δίας, ο Απόλλων, ο Πάνας και η Δέσποινα. Οι τοπικοί μύθοι μάλιστα, ήθελαν τον Δία να έχει γεννηθεί στη θέση ‘Κρητέα’ του βουνού, και να έχει ανατραφεί από τις τρεις εντόπιες Νύμφες, την Αγνώ, την Νέδα και τη Θεισόα.
Σ’ αυτή την κορυφή λατρευόταν ο Λύκαιος Δίας και υπήρχε ο περίφημος βωμός των θυσιών, ‘το χώμα γης’ του Παυσανία, καθώς και το άβατο τέμενος του θεού. Αποτελούσε το μεγάλο υπαίθριο Iερό, το σπουδαιότερο και σεβαστότερο σε όλη την Αρκαδία, γι’ αυτό και η κορυφή αυτή λεγόταν και Αρκαδικός Όλυμπος.
Πίστευαν μάλιστα πως εδώ η ύλη έχανε τον ίσκιο της και έφεγγε αυτόφωτα, ανατρέποντας έτσι κάθε εξήγηση των φυσικών φαινομένων. Σ’ αυτό το βωμό και το τέμενος του Λύκαιου Δία, απαγορευόταν η είσοδος των κοινών θνητών. Αν κάποιος παρέβαινε τον κανόνα και έμπαινε μέσα, είναι αναπότρεπτο να μη ζήση πάνω από χρόνο. Έλεγαν ακόμα ότι όλα όσα θα τύχαινε να βρεθούν μέσα στο τέμενος, είτε ζώα είτε άνθρωποι, δεν έριχναν σκιά. Και στην Συήνη (σημερινό Ασουάν), στην Αίγυπτο, κοντά στα σύνορα με την ιστορική Αιθιοπία (Νουβία), συμβαίνει αυτό, όσο ο ήλιος βρίσκεται στον αστερισμό του Καρκίνου, αλλά στο τέμενος του Λυκαίου γίνεται το ίδιο σε κάθε εποχή του χρόνου.
Επόμενη μας στάση ο Ναός του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες Φιγαλείας.
Ο Ναός είναι σκεπασμένος από ένα μεγάλο στέγαστρο για να προστατεύεται από τα καιρικά φαινόμενα, και δεν μπορείς να δεις τίποτα από έξω.
Αφιερώθηκε από τους Φιγαλείς στον Απόλλωνα διότι τους βοήθησε να ξεπεράσουν μια επιδημία πανώλης. Ο ναός υψώνεται στα 1.130 μέτρα, στο κέντρο της Πελοποννήσου, πάνω στα βουνά μεταξύ Ηλείας, Αρκαδίας και Μεσσηνίας.
Έφτασε η ώρα της επιστροφή μας και επιλέγουμε να επιστρέψουμε από τον ίδιο δρόμο αν και δεν το συνηθίζουμε για το λόγο ότι δεν θέλαμε να καθυστερήσουμε με κλειστούς δρόμους που μπορούν να βρεθούν στο διάβα μας λόγω των τελευταίων πλημμυρών και κατολισθήσεων στην περιοχή.
Η ορεινή Πελοπόννησος μαγεύει με τα βουνά, τα δάση της, τα γραφικά χωριά, και τα τρεχούμενα νερά της. Προσφέρει ιδανικές αποδράσεις και ιστορικά μέρη, αποτελώντας έναν κορυφαίο προορισμό για όλους.
Μέχρι την επόμενη απόδραση μας
Να είστε όλοι καλά
Εις το επανιδείν….
