Ήπειρος: Κόνιτσα - Φαράγγι Βίκου

Στην αθέατη πλευρά της Πίνδου.

Είναι φορές στη ζωή που προβλέπεις τα περισσότερα, αν όχι όλα και στο τέλος βλέπεις ότι υπάρχει και ο αστάθμητος παράγοντας που δεν μπορείς υπολογίσεις.

Έτσι έγινε και με εμάς.

Όλα ξεκίνησαν με την απόφαση που πήραμε να επισκεφτούμε την Κόνιτσα και συγκεκριμένα την Ιερά Μονή Στομίου, και κάποια άλλα σημεία.

Μέχρι εδώ όλα καλά.

Ξεκινάμε την προετοιμασία, γιατί γνωρίζουμε τις ιδιαιτερότητες και τις δυσκολίες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στην διαδρομή μας. Κολατσιό για το δρόμο και τις στάσεις, νερά, ρούχα για αλλαγή εάν ιδρώσουμε, παπούτσια κατάλληλα για πεζοπορία, αντιανεμικά, αδιάβροχα, μέχρι και ομπρέλα.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

 

Φεύγουμε πολύ νωρίς το πρωί έτσι ώστε να είμαστε στην Κόνιτσα σε ώρες που δεν έχει πολύ ζέστη.

Περνάμε από Ιωάννινα, Καλπάκι, και την διασταύρωση για Κακαβιά και συνεχίζουμε για Κόνιτσα. Βρισκόμαστε μετά από 4,5 ώρες περίπου με τις στάσεις, πίσω από την βόρεια πλευρά της Πίνδου και κοντεύουμε σε κάνα μισάωρο να φτάσουμε στην Κόνιτσα. Περνώντας από το χωριό Κλειδωνιά, βλέπουμε ένα πυροσβεστικό ελικόπτερο, να πετάει χαμηλά μπροστά μας.

 

Λέμε κι εμείς, κάπου έχει πιάσει φωτιά και προσπαθούν να την σβήσουν. Λόγω του ότι ο δρόμος ήταν όλο στροφές δεν μπορούσαμε να δούμε που ήταν η φωτιά.

Όσο πλησιάζαμε την Κόνιτσα και φάνηκε και ο ποταμός Αώος αριστερά μας, να σου κι άλλο ένα ελικόπτερο πιο χαμηλά μπροστά μας, να πηγαίνει για ανεφοδιασμό νερού, από κάτι γούβες που είχαν νερό στο ποτάμι. Δυστυχώς τα ποτάμια ξερά και με λιγοστό νερό, όπως θα πούμε και παρακάτω. Εκεί αρχίζει να μυρίζει και ο αέρας καμένο, και να εμφανίζεται ακόμα ένα ελικόπτερο.

Μόλις πήραμε μια στροφή και φάνηκε και η Κόνιτσα, δεξιά πάνω στην κορυφή του βουνού, μετά μάθαμε ότι ήταν η Τραπεζίτσα, φαίνονταν οι καπνοί από την πυρκαγιά που είχε πιάσει το βουνό.

Φτάνουμε μετά από λίγο, στη διασταύρωση και στο δρόμο που ανάβαινε για το πάρκινγκ όπου θα αφήναμε το αυτοκίνητο, για να περπατήσουμε μέχρι την Μονή, και εκεί έχουν κλείσει τον δρόμο, δυνάμεις της πυροσβεστικής του δήμου, αλλά και της αστυνομίας. Ρωτάμε τον υπεύθυνο τι γίνεται, και μας ενημερώνει ότι η φωτιά είναι στο απέναντι βουνό από την Μονή, αλλά για λόγους ασφαλείας είχαν κλείσει την δίοδο. Εκεί εμείς παθαίνουμε σοκ, και λέμε μόνο αυτό δεν υπολογίσαμε. Επίσης μας είπαν ότι η φωτιά είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη μέρα, αλλά δεν το είχαν ανακοινώσει πουθενά.

Με την ελπίδα να πάνε όλα καλά και να καταφέρουν να την σβήσουν, αφού δεν μπορούσαμε  να κάνουμε κάτι άλλο, είπαμε να συνεχίσουμε το πρόγραμμα μας, έτσι όπως το είχαμε σχεδιάσει για την συνέχεια.

Πρώτη στάση μας λοιπόν η πατρική οικία του Αγίου Παϊσίου.

 

 

Αφού το GPS αν και το είχε μας έκανε κάτι σχέδια και δεν λειτουργούσε σωστά, αφήσαμε το αυτοκίνητο και κινηθήκαμε με τα πόδια. Όχι πολύ μακριά, ευτυχώς βρήκαμε και την πρώτη ταμπέλα από τις πολλές που μας καθοδηγούσε.

Απίστευτο, αλλά πολύς ο κόσμος που βρέθηκε την ίδια μέρα και ώρα μαζί με μας, από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Όπως μας είπαν, λόγω του Αγίου, δεν σταματά ο κόσμος να συρρέει στο χωριό.

Τελειώνουμε την επίσκεψη μας, και κατευθυνόμαστε στο κέντρο της Κόνιτσας, για έναν καφέ και να μάθουμε τελικά που βρίσκεται και η φωτιά στο βουνό. Δυστυχώς αν και υπήρχαν πολλές δυνάμεις στο χωριό, εκεί που ήταν η φωτιά ψηλά στην κορυφή σε δύσβατα σημεία, χωρίς την συνδρομή εναέριων μέσων, πυροσβεστικά αεροπλάνα και ελικόπτερα, δεν θα έσβηνε η φωτιά με τίποτα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά δεν θα ήταν και καθόλου δύσκολο να περάσει και στο απέναντι βουνό, που βρισκόταν η Μονή Στομίου. 

 

Όσο πίναμε τον καφέ μας και ενημερωνόμασταν συνεχώς για την εξέλιξη της φωτιάς, τα μηνύματα που παίρναμε δεν ήταν καθόλου ενθαρρυντικά, αλλά και οπτικά γιατί ο καπνός είχε τυλίξει το μεγαλύτερο μέρος του βουνού, και δυστυχώς η φωτιά όχι μόνο δεν έσβηνε, αλλά μεγάλωνε κιόλας.

Πριν αναχωρήσουμε, περνάμε και από το πέτρινο γεφύρι της Κόνιτσας. Ένα στολίδι του τόπου. Ο ποταμός Αώος φυσικά με λίγο νερό όπως είπαμε λόγω της παρατεταμένης ξηρασίας στην περιοχή. Ο Εθνικός Δρυμός Βίκου-Αώου, περιλαμβάνει και την εντυπωσιακή Χαράδρα του Βίκου και του Αώου.

 

 

ΚΟΝΙΤΣΑ

Η Κόνιτσα είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων και έδρα του Δήμου Κόνιτσας, 64 χιλιόμετρα βόρεια των Ιωαννίνων, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. 

Είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά του βουνού Τραπεζίτσα, της οροσειράς της Πίνδου, με θέα την πεδιάδα της Κόνιτσας όπου ο ποταμός Αώος συναντιέται με τον ποταμό Βοϊδομάτη και τον Σαραντάπορο. 

Ο κάμπος καλλιεργείται συστηματικά από ντόπιους αγρότες. 

Η Κόνιτσα είναι περιφερειακό κέντρο για πολλά μικρά χωριά της Πίνδου, ενώ διαθέτει αγορά, σχολεία και ένα κέντρο υγείας.

 

Η Κόνιτσα αποτελεί σημείο αφετηρίας για όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν τα βουνά της Πίνδου, ή θέλουν να κάνουν δραστηριότητες βουνού.

Αφού πέρασε η ώρα που είχαμε υπολογίσει, λέμε θα περάσουμε πάλι να ρωτήσουμε κι αν μας αφήσουν θα πάμε, γιατί εάν περιμέναμε κι άλλο θα χάναμε τη μέρα και δεν υπήρχε λόγος, άσε που μπορεί να αποκλειστούμε κιόλας και να μην μπορούμε να φύγουμε.

Παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής σταματάμε στο σημείο που έχουν την διοίκηση και ρωτάμε πως βλέπουν την κατάσταση. Μας λένε δύσκολα τα πράγματα και δεν πρόκειται να σβήσει σήμερα. Έτσι λοιπόν φεύγουμε με μια διπλή πικρία, μια που δεν μπορέσαμε να επισκεφτούμε τη Μονή, αλλά και μια για την φωτιά και την καταστροφή που επερχόταν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και 17 ημέρες μετά … η φωτιά δεν έχει σβήσει ακόμα, δυστυχώς.!!!

Συνεχίζουμε λοιπόν και κατευθυνόμαστε για το χωριό Βίκος ώστε να θαυμάσουμε το πασίγνωστο φαράγγι του Βίκου από την περιοχή που έχει την καλύτερη θέα.

 

Περνάμε το χωριό Αρίστη με την πανέμορφη πλακόστρωτη πλατεία της, αριστερά μας στα 16 χιλιόμετρα βρίσκεται το πασίγνωστο Πάπιγκο, και μετά από 5 χιλιόμετρα φτάνουμε στο χωριό Βίκος. Το πρώτο πράγμα που σου κάνει εντύπωση είναι το λιθόστρωτο και η εκκλησία του Αγίου Τρύφωνα.

Στην γωνία του δρόμου υπάρχει ταμπέλα που σε οδηγεί προς την θέση όπου μπορείς να δεις το φαράγγι του Βίκου. Σίγουρα βλέπεις τα βουνά από μακρυά, αλλά τίποτα δεν σε προειδοποιεί γιαυτό που θα αντικρύσεις μόλις φτάσεις στο σημείο που σε οδηγούσαν οι ταμπέλες. Κι εκεί μένεις με το στόμα ανοιχτό.

 

Η θέα από το σημείο φανταστική και μοναδική. Δεν υπάρχει άλλο σημείο σαν αυτό. Το μόνο που θα ζητούσες εκείνη τη στιγμή, για να είναι πλήρες το κάδρο, ήταν μόνο να υπήρχε νερό στο ποτάμι που διέσχιζε το φαράγγι, το οποίο ήταν ξερό και μπορούσες να διακρίνεις την διαδρομή του από τις πέτρες που φαίνονταν στην κοίτη του.

Βίκος : Το διάσημο χωριό στα Ζαγοροχώρια

Ο οικισμός του Βίκου διοικητικά ανήκει στην τοπική κοινότητα Αρίστης. Πήρε το όνομα του από το ομώνυμο φαράγγι. Προέρχεται από το αλβανικό vig-u που σημαίνει γέφυρα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 770μ. και απέχει 5χιλ. από την Αρίστη.

Είναι κτισμένο στην τελευταία άκρη της κορυφής του Καστρακίου, πάνω από τις πηγές του Βοϊδομάτη σε ένα σημείο με καταπληκτική θέα σε όλο το φαράγγι του Βίκου. 

Το χωριό συμπεριλαμβάνεται στα Ζαγοροχώρια και ειδικότερα στο κεντρικό Ζαγόρι.

Γύρω από τη λιθόστρωτη πλατεία βρίσκεται το παλιό σχολείο και η εκκλησία του Αγίου Τρύφωνα.

Ο Βίκος αποτελεί μια από τις αφετηρίες για ορειβατική διαδρομή στο φαράγγι του Βίκου. 

Σε 45 λεπτά πορείας από τις πηγές του Βοϊδομάτη, υπάρχει η Μονή της Παναγίας Βίκου. Σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό της κτισμένο το 1738.

Ρωτήσαμε έτσι εμπειρικά να ξέρουμε πόσο κόστιζε οι διαμονή στους ξενώνες εκεί και ξεκινούσε από 75€.

Φεύγουμε από εκεί και η επόμενη μας στάση γίνεται στο ιστορικό Καλπάκι, και στο μουσείο Πολέμου 1940-41.

Σταματάμε για τις φωτογραφίες και σκεφτόμαστε ότι τόσες φορές που έχουμε περάσει από το συγκεκριμένο σημείο, ποτέ δεν προλαβαίναμε το μουσείο ανοιχτό για να το επισκεφτούμε.

 

 

 

Εκεί που κοιτάμε την ώρα, και συζητάμε ότι πάλι δεν το προλάβαμε κοιτάζοντας να περάσουμε το δρόμο και να δούμε το ωράριο του, ανοίγει η πόρτα εισόδου, και βγαίνει ένας στρατεύσιμος που ήταν του μουσείου. Τη αναπάντεχη τύχη ήταν κι αυτή δεν περιγράφεται. Του ζητάμε να μας επιτρέψει για λίγη ώρα να μπούμε μέσα, όπως και έγινε, και εμάς φυσικά και μας έφτανε μιας και καταφέραμε να το επισκεφτούμε επιτέλους.

Επόμενος σταθμός μας τα Ιωάννινα ή Γιάννενα.

Κατευθυνόμαστε στο σπουδαίο Σπήλαιο του Περάματος λίγο έξω από το κέντρο. Συνεχίζουμε για την λίμνη Παμβώτιδα, τη γνωστή λίμνη των Ιωαννίνων, και το κάστρο των Ιωαννίνων. Εδώ θα πάρουμε τα ομώνυμα γλυκά (Γιαννιώτικα) και θα συνεχίσουμε το δρόμο μας. Η ζέστη και η υγρασία αυτή τη στιγμή της ημέρας ανυπόφορη.

 

 

Ο δρόμος της επιστροφής μας περνάει και από την Άρτα, όπου κάνουμε μια στάση για φαγητό και καφέ. Έχουμε επισκεφτεί ξανά το μέρος και δεν θα χρειαστεί να δούμε πολλά πράγματα.

 

Εδώ θα πιούμε τον καφέ μας δίπλα στο ιστορικό Γεφύρι της Άρτας και στον μεγάλο Πλάτανο του Αλή Πασά. Την παρέα μας εδώ θα συμπληρώσει και ένας πολύ καλός φίλος ο Παναγιώτης που ήρθε και συναντηθήκαμε.

Η ώρα όπως ξέρετε περνάει πολύ γρήγορα κι αν έχεις και καλή παρέα, ακόμα γρηγορότερα.

Έτσι λοιπόν αφού αποχαιρετήσουμε τον φίλο Παναγιώτη συνεχίζουμε μέχρι το χωριό μας όπου υπολογίζουμε ότι θα φτάσουμε βράδυ, που λίγη σημασία έχει για μας.

Συνοψίζοντας τώρα…

Η Πίνδος και γενικά η Ήπειρος είναι φανταστική. Τι να πει κανείς για τις πόλεις τα χωριά, τα βουνά και τα τοπία της. Η πίσω πλευρά της Πίνδου δε, είναι κι αυτή μια μαγεία άσχετα εάν λίγα μέρη της ακούγονται.

Η Κόνιτσα υπήρχε σαν χωριό δε λέω, αλλά με τον Άγιο, έγινε ακόμα πιο γνωστή και πιο ελκυστική για περισσότερο κόσμο και τουρισμό.

Το πέτρινο Γεφύρι της Κόνιτσας και η Χαράδρα το Αώου, φανταστικά.

Το Φαράγγι του Βίκου, με θέα από την συγκεκριμένη περιοχή, ήταν το κάτι άλλο.

Δυστυχώς όπως είπαμε δεν καταφέραμε να επισκεφτούμε τη Μονή Στομίου, μιας και ήταν ο στόχος μας, αλλά όπως φάνηκε ήταν θέλημα Θεού να ξαναπάμε.

Για τα Ιωάννινα και την Άρτα που έχουν την δική τους ιστορία δεν λέω πολλά αυτή τη φορά γιατί τα έχουμε πει ξανά παλιότερα, και σίγουρα θα βρεθούμε πολλές φορές σε αυτά τα μέρη είτε σαν επίσκεψη, είτε ως περαστικοί.    

Τέλος, θα πω ότι αξίζει την επίσκεψη σας με το παραπάνω, και όλες τις εποχές του χρόνου, κι αν ρωτάτε εμένα τώρα, ανυπομονώ πότε θα βρω παρέα και πότε θα ξαναπάω…

Εις το Επανιδείν…