Βόρεια Εύβοια

ΒΟΡΕΙΑ ΕΎΒΟΙΑ

30/7/26

Η θερμοκρασία στην Αθήνα όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, ανεβαίνει, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό, όπως σε κάποιες χώρες του εξωτερικού, όπως ακούμε στις ειδήσεις.

Έτσι λοιπόν, ξεκινάμε για μια μονοήμερη κοντινή εκδρομή μέχρι την Βόρεια Εύβοια.

 

Ξεκινάμε λοιπόν, και ο προορισμός μας είναι οι Ωρεοί, και ο Ταύρος των Ωρεών.

Στην διαδρομή μας θα επισκεφτούμε και άλλα σημεία ενδιαφέροντος, με πρώτη στάση την Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ του Γέροντος, λίγο πιο έξω από τις Ροβιές Ευβοίας.

Φτάνουμε στη Μονή μέσα από μια καταπράσινη διαδρομή, ο κόσμος που επισκέπτεται το μοναστήρι είναι πολύς, αν και δεν το περιμέναμε. Το μοναστήρι περιβάλλεται από πυκνό δάσος και σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι γνωστοί Καταρράκτες του Δρυμώνα, τους οποίους δεν επισκεφτήκαμε αυτή τη φορά.

Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ του Γέροντος

Είναι ένα ιστορικό ανδρικό μοναστήρι στη Βόρεια Εύβοια, χτισμένο στις πλαγιές του όρους Καβαλλάρης σε υψόμετρο 500 μέτρων. Είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και αποτελεί μεγάλο προσκύνημα χάρη στον Όσιο Δαυίδ και τον σύγχρονο Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη.

Βρίσκεται κοντά στα χωριά Δρυμώνας και Καλαμούδι, περίπου 16 χλμ. από τις Ροβιές και 22 χλμ. από τη Λίμνη Ευβοίας.

Ιδρύθηκε γביρω στο 1540 από τον Όσιο Δαυίδ τον εν Ευβοία.

Γιορτάζει στις 6 Αυγούστου (Μεταμόρφωση του Σωτήρος) και την 1η Νοεμβρίου (μνήμη του Οσίου Δαυίδ).

Αφού καθίσαμε για καμια ώρα, αναχωρούμε για τον επόμενο προορισμό μας την σπηλιά του Σύλλα, στα Λουτρά Αιδηψού.

Επειδή το είχαν οι χάρτες και είχαμε διαβάσει ότι βρισκόταν ακριβώς πίσω από το παλιό υδροθεραπευτήριο του ΕΟΤ, μη νομίζεται ότι ήταν και εύκολο να βρεθεί. Όσο κι αν κάναμε κύκλους και ψάχναμε ήταν αδύνατο να την βρούμε. Για πινακίδες φυσικά ούτε λόγος...

Κάποια στιγμή μας δείχνει ο χάρτης ότι είμαστε σχεδόν κοντά. Αφήνουμε το αυτοκίνητο, και ξεκινάμε ψάχνοντας με τα πόδια. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε πολύ, και σε ενα μικρό παρκάκι, μας φάνηκαν λίγο περίεργα κάτι ντουβάρια ακανόνιστα σα να είχε πέσει σπίτι, που στέκονταν εκεί. Ακριβώς αποκάτω ήταν η περίφημη σπηλιά του Σύλλα, που φυσικά ήταν παρατημένη στο έλεος του Θεού, και μέσα στα σκουπίδια. Τίποτα δεν θύμιζε αρχαίο ρωμαϊκό κτίσμα, παρά μόνο οι δυό αρχαίες στήλες που υπήρχαν στην είσοδό του. Κρίμα για όλα αυτά τα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς μας. Κρίμα και για τον δήμο εκεί, που δεν φρόντισε για την ανάδειξη του μέρους.

Η Σπηλιά του Σύλλα

Πρόκειται για ένα θολωτό ρωμαϊκό κτίσμα (πιθανώς ναΐσκο) με τρούλο που καλύφθηκε από ιαματικές αποθέσεις δίνοντας την εντύπωση σπηλιάς. Είναι ένα από τα σωζόμενα ευρήματα της ρωμαϊκής περιόδου. 

Βρίσκεται πίσω από το υδροθεραπευτήριο του ΕΟΤ κοντά στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων στον οικισμό των Λουτρών Αιδηψού.

Στην είσοδο της "σπηλιάς" βρίσκονται δύο μεγάλα βάθρα αγαλμάτων με επιγραφές προς τιμήν των Ρωμαίων αυτοκρατόρων Ανδριανού και Σεπτίμιου Σεβήρου αφιερωμένες από το δήμο Ιστιαίας. Το πρώτο φέρει και μεταγενέστερη επιγραφή προς τιμήν του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Βυζαντίου. Η "σπηλιά" συνδέθηκε με το Ρωμαίο στρατηγό Σύλλα, ο οποίος επισκεπτόταν τα λουτρά για θεραπεία.

 

Όπως καταλάβατε δεν καθυστερήσαμε και πολύ και φεύγουμε με μια πικρία για την εγκατάλειψη.

Επόμενη στάση οι Ωρεοί.

 

Φτάνουμε στους Ωρεούς, και με μια μικρή παράκαμψη, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα από τα σημαντικότερα γλυπτά της βόρειας Εύβοιας, που κοσμεί την πόλη "Ο Ταύρος των Ωρεών".

Ο Ταύρος των Ωρεών 

Είναι κατασκευασμένος από πεντελικό μάρμαρο, που παριστάνει ταύρο σε στάση επίθεσης (ορμώμενος ταύρος-κυρίσσων ταύρος). Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σε όγκο και βάρος γλυπτά που έχουν βρεθεί στον ελλαδικό χώρο, βρίσκεται στην παραλία των Ωρεών, δίπλα από την Αρχαιολογική Συλλογή.

Το γλυπτό, που πιθανόν ανήκε σε επιτύμβιο μνημείο, χρονολογείται στα τέλη του 4ου αι. π.Χ. και αποτελεί προϊόν αττικού εργαστηρίου και στις μέρες μας εκτίθεται σε βάθρο κοντά στη θάλασσα. Tο γλυπτό είναι κατασκευασμένο από λευκό πεντελικό μάρμαρο. Ο όγκος του πλησιάζει τα 3μ3 και ζυγίζει 4.800 kg κάνοντάς τον να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σε όγκο και βάρος γλυπτά που έχουν βρεθεί στον Ελλαδικό χώρο. Έχει μήκος 3,20 μ. και σωζόμενο ύψος 1,30 μ.

Τον Αύγουστο του 1965 στη παραλία των Ωρεών, κατά τη διάρκεια επεκτάσεως του λιμανιού, ήρθε στο φως ένα ολόγλυφο ανάθημα υπερφυσικού μεγέθους που παριστάνει ταύρο.

 

Εδώ λοιπόν αφού βλέπουμε και την παραλία, να καθίσουμε και για μπάνιο. Η ζέστη λόγω μεσημεριού είναι λίγο ανεβασμένη και δεν υπάρχει τίποτα άλλο να μας δροσίσει αυτή τη στιγμή παρά μόνο μια βουτιά στην θάλασσα.

Η πλαζ έχει και ξαπλώστρες και δέντρα στην ελεύθερη πλευρά της. Αποφασίζουμε να πάμε στην οργανωμένη παραλία. Η θάλασσα καθαρή, και εδώ το σετ οι ξαπλώστρες δεν είχαν χρέωση και ήταν με την όποια κατανάλωση. Ο καφές ενδεικτικά με νεράκι 4€, και στα υπόλοιπα οι τιμές σχεδόν κανονικές.

Τέλεια δηλαδή, και η ώρα της χαλάρωσης έφτασε. 

Το μπάνιο δροσιστικό και δεν λέγαμε να βγούμε από την θάλασσα. Αργά το απόγευμα είπαμε να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής χωρίς βιασύνη. Εδώ βλέπουμε και με μια ταμπέλα λέγοντας προς το "Κάστρο των Ωρεών", και αποφασιζουμε να πάμε να το δούμε.

Αφού δυσκολευτήκαμε λίγο να φτάσουμε, το μόνο που υπάρχει, και δεν έχει γκρεμιστεί, είναι ένα κομμάτι από τα τείχη του κάστρου. Δυστυχώς δεν σώζονται και πολλά.

Συνεχίζουμε την εκδρομή μας, προς Κερασιά και το απολιθωμένο δάσος της Κερασιάς.

Λίγο πριν την Κερασιά βλέπουμε άλλη μια ταμπέλα που έλεγε σε 2 χλμ ήταν οι καταρράχτες του Δρυμώνα. Όσο όμως κι αν περάσαμε από τόσο κοντά, μιας και είχε περπάτημα, αποφασίσαμε να τους δούμε κάποια άλλη στιγμή. Μας είχαν πει κάποιοι ντόπιοι, ότι φέτος υπέφεραν και από την ξηρασία, με αποτέλεσμα να μην είχαν πολύ νερό.

Φτάνουμε στο Απολιθωμένο Δάσος της Κερασιάς, και για λίγη ώρα δεν το προλάβαμε ανοικτό.

 

Το Απολιθωμένο Δάσος της Κερασιάς 

Είναι ένα μοναδικό φυσικό μνημείο ηλικίας 10 έως 25 εκατομμυρίων ετών. 

Το πάρκο διαθέτει εντυπωσιακούς απολιθωμένους κορμούς, κλαδιά και φύλλα, ενώ συνδέεται στενά με σημαντικά παλαιοντολογικά ευρήματα προϊστορικών θηλαστικών της περιοχής.

Τα απολιθώματα χρονολογούνται από το Μειόκαινο.

Εκτός από τους τεράστιους απολιθωμένους κορμούς στη θέση «Ψηλή Ράχη», στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί και οστά από ζώα όπως μαχαιρόδοντες (σαρκοφάγα με τεράστιους κυνόδοντες), ιππάρια και ελέφαντες.

Το έργο προστασίας και ανάδειξης υλοποιείται συστηματικά μέχρι και σήμερα, με ανασκαφές και διαμόρφωση μονοπατιών.

Συνεχίζουμε προς το χωριό Κερασιά όπου βρίσκεται το Μουσείο Παλαιοντολογικών και Απολιθωμένων Θηλαστικών. Πήραμε τηλεφωνο σε αυτό που είχε, μιας και ήταν κλειστό, αλλά δεν απάντησε κανένας, και έτσι φύγαμε χωρίς να το επισκεφτούμε.

 

 

Επόμενη μας στάση η Αρχαία Κήρινθος. Εδώ κι αν ήταν περιπέτεια η εύρεσή της.

Μέχρι ενός σημείου με το αυτοκίνητο, και μετά με τα πόδια, για να δεις κάποια ερείπια, ανάμεσα από πολλά χόρτα, που με δυσκολία τα ξεχώριζες, σε έναν δρόμο.!!! που απλά δεν υπήρχε...

Τι μπορεί να πει κανείς... Εμείς βέβαια τα λέμε για την εγκατάληψη όπου την βλέπουμε, αλλά δεν ιδρώνει το αυτί κανενός από τους άρχοντες του κάθε τόπου. Αλλά σίγουρα φταίμε κι εμείς, που δεν το ζητάμε.

 

Αρχαία Κήρινθος

Η Κήρινθος ήταν πόλη της Εύβοιας που άκμασε κατά τους προϊστορικούς και αρχαϊκούς χρόνους. Τοποθετείται στην ανατολική ακτή της βορειοκεντρικής Εύβοιας στη σημερινή παραλία της Κρύας Βρύσης στις εκβολές του ποταμού Βούδουρου. 

Στον ευρύτερο χώρο της Αρχαίας Κηρίνθου, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος με μεγάλο ενδιαφέρον, έχουν εντοπισθεί: "Εγκατάσταση των μεσοελλαδικών χρόνων, κεραμεική προϊστορικών χρόνων, διάσπαρτο οικοδομικό υλικό, ορατά οικοδομικά λείψανα, κιβωτιόσχημοι και κεραμοσκεπείς τάφοι κ.ά.

Ονοματίζεται στον κατάλογο πλοίων του Ομήρου, και η πόλη ήταν γνωστή στον Πτολεμαίο και τον Στράβωνα, αν και τότε είχε χάσει τη σημασία της αφού νωρίς έχασε την ανεξαρτησία της στην Ιστιαία.

Η Κήρινθος υποδηλώνει πρώιμη εγκατάσταση Ιώνων στον τόπο από τους προϊστορικούς ήδη χρόνους. Η μυθολογική παράδοση του αργοναύτη Κάνθου από την «έφαλο», κατά τον Όμηρο, Κήρινθο, που περιπλανήθηκε και πέθανε στις ακτές της Λιβύης, φανερώνει τη συμμετοχή της Κηρίνθου στον Ευβοϊκό αποικισμό και μάλιστα σε περιοχές, για τις οποίες δεν έχουν σωθεί πληροφορίες.

Σύμφωνα με το μύθο ιδρυτής της πόλης ήταν ο Κόθος. Σύμφωνα δε με ερευνητές, ιδρυτές της πόλης ήταν Θεσσαλοί της Ιστιαιώτιδας, που διώχτηκαν από την πατρίδα τους, πέρασαν στην Πελοπόννησο, και από εκεί πάλι διωγμένοι βρέθηκαν στην Εύβοια. Αρχηγός των Θεσσαλών ήταν ο Νηλέας. 

Επόμενος σταθμός μας για ένα προσκύνημα στο Προκόπι, και τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο.

Από εκεί, εχει πέσει το βραδάκι, φεύγουμε χωρίς άλλη στάση για την Αθήνα μιας και ξέραμε ότι ο δρόμος μας ήταν μακρύς.

Για επίλογο τώρα θα επιλέξω να σταθώ σε δυό σημεία.

Το ένα είναι οι φοβερές καταπράσινες περιοχές της βόρειας Εύβοιας, που αν και δέχτηκαν μεγάλα πλήγματα από πυρκαγιές όλα αυτά τα χρόνια προσπαθούν να πρασινίσουν πάλι.

Το άλλο είναι η εγκατάληψη πολλών αρχαίων ευρημάτων στη χώρα μας, που πραγματικά πρέπει να κοποιάσεις για να δεις.

Όμως ακόμα κι έτσι είναι πολλοί που τα επισκέπτονται, και με τις συζητήσεις γίνονται και πιο γνωστά.

Εις το επανιδείν...